Willem

Ons het in Johannesburg gebly terwyl ons huis in Stilbaai gebou is.

Ons het die bouery is so eenmaal per maand besoek en deurentyd was die tuin, wat na die bouery gemaak moes word, een van ons bekommernisse.

Die erf was begroei met tipiese fynbos:140314-2014_10_25-13_56_56-utc

Die fynbos is voor die bouproses skoongemaak maar dit was nie tuingereed nie. Dit was net voorberei om die bou proses te akkommodeer:

img-20150320-wa0000-2015_07_10-07_31_53-utc

Na die huis in April 2014 voltooi is, was tuinmaak ʼn prioriteit. Met behulp van James, die bouvoorman, het ons sy skoonpa, Willem, gekry om ons te help.

Willem het vir my tussen tagtig en vrot gelyk en ek het getwyfel of hy opgewasse was vir die taak. Willem het my egter verseker hy net vier-en-sestig is en nog heel op en wakker voel. Hy dit in die volgende ses maande bewys.

My enigste probleem met Willem was sy aanhoudende rook gewoonte Dit het my geïrriteer en ons het gou ooreengekom dat hy, in werktyd, minder sou rook en sy stompies nie in die erf gooi nie:

smoking

Willem het sy sigarette met koerantpapier en Boxer gerol. Dit het ʼn kenmerkende reuk gehad. Jy het altyd geweet waar Willem is deur net sy sigaret reuk te volg.

Ten spyte van Willem se gerook en sy ouderdom het hy ons tuin in ʼn baie kort tyd omskep in ʼn tuin wat aan ons verwagtinge voldoen het.

Eendag het Willem, wat nooit onnodig van die werk weggebly het nie, nie opgedaag nie. Ek was bekommerd en het James gebel. James het vertel dat Willem die vorige aand van maagpyn gekla het en dat hulle het hom Albertina hospitaal toe geneem het. Die dokter by Albertinia hospitaal was baie geskok oor Willem se toestand. Hy het vir James gevra “hoekom bring jy ʼn dooie man na my toe?”

Willem is dadelik oorgeplaas Riversdal hospitaal toe.

Die volgende week het ons tyding gekry dat Willem oorlede is. Willem het maagkanker gehad.

Dit was ʼn geweldige skok. Wat Willem se dood erger maak is die feit dat hy nooit gekla het nie. ʼn Mens sou verwag dat iemand wat maagkanker in ʼn gevorderde stadium het, sekere eetgewoontes sou hê. Siek sou voorkom. Kla van pyn. Willem het nooit gekla nie.

Ons dink nog baie, met skuldgevoel en dankbaarheid, aan ou Willem.

So nou en dan sweef daar so ʼn Boxer-klankie oor die erf. Miskien van een van die werkers in die omgewing afkomstig of dalk een van die bosslapers, waarvan hier heelparty in Stilbaai is.

Vroutjie-doutjie sal dan so by haarself mymer “Ja ou Willem, wat wil jy hê? Hoekom rus jy nie.”

Ons tuin, wat deur Hans in stand gehou word, is opgedra aan Willem.

Voortuin:36-melkb-vooraansig

Agtertuin:36-melkboom-3-3-17-22

Groentetuin:

groentetuin-21-feb-16-2

… en daar sterf my feetjie!

dying-fairy

… en daar gaan my feetjie dood!

Vandat ek getroud is, het ek ʼn feetjie gehad.

Vir vyf-en-dertigjaar het ek nie een keer my eie klere uit die kas gehaal nie. As ek uit die stort gekom het, het my klere op die bed gereed gelê… my feetjie het dit reggesit. Na ʼn ete was die skottelgoed nooit ʼn probleem nie. As Vroutjie-doutjie die aand gepraat het oor skottelgoed het ek net gesê “Ag los dit vir more.” Die volgende middag, as ek van die werk afkom, was al die skottelgoed gedoen en die volgende ete was gereed. My wonderlike feetjie het die gedoen!

My feetjie kon enige ding doen! Sy kon die braai-rooster was na ʼn aand se gekuier, opruim na ʼn potjiekos-onthaal, stryk… enigiets!

…en toe vrek my fairy… die dag toe ek aftree.

Die eerste oggend na my aftrede lê ons bietjie laat. Ek staan eerste op en gaan stort. Toe ek uit die stort kom lê Vroutjie-doutjie nog in die bed!

“En nou?” vra ek geskok.

“Wat?”

“Waar is my klere?”

“In die kas.”

Ek het nie so ʼn antwoord verwag nie.

Dit het my tyd gevat om by die nuwe verantwoordelikhede aan te pas. Deesdae gaan slaap ek nie as die skottelgoed nie in die skottelgoedwasser gepak is nie. Ek sit foelie onder in die braai voor ek vuur maak want ek moet die volgende oggend die braaier skoon maak. En… en,,, en,,,

ek mis my feetjie!

Die Rooster

Van laerskooldae is my lewe gerig en bestuur deur ʼn rooster. Dit is asof ek my standerd drie onderwyseres, Mevrou van der Westhuyzen, se stem nog kan hoor: “Boek by die huis vergeet is nie ʼn verskoning nie! Jy het mos ʼn rooster!” en dan die daaropvolgende houtliniaal-houe op die uitgestreke plathand.

Ek het heimlik gevoel ʼn skoolrooster is uitgevind om kinders te straf.

Op hoërskool het ek die noodsaaklikheid van ʼn rooster begin waardeer.

ʼn Tipiese rooster:

rooster

 

In die korporatiewe-wêreld beheer die dagboek jou lewe. Ek het nou nog iewers ʼn stokou dagboek wat vertel van vergaderings en spertye. Vervaldatums en, veral, vakansiebeplanning.

Dagboek 2.jpg

Nooit sou ek kon droom dat ek ʼn dagboek sal hou as ek aftree nie.

Ek het dinge te deurmekaar gedoen en wanneer ek teen die einde van die week terugkyk, het dit gevoel of ek my tyd gemors het. Die enigste wat ek nie as tydmors beskou nie is daardie noodsaaklike middagslapie.

My dae is nou georden… van vandag af. Ek sal moet kyk of ek by my rooster kan hou.

Vrydae is “BLOGDAG”

 

Trees

I think that I shall never see
A poem lovely as a tree.
A tree whose hungry mouth is pressed
Against the earth’s sweet flowing breast;
A tree that looks at God all day,
And lifts her leafy arms to pray;
A tree that may in Summer wear
A nest of robins in her hair;
Upon whose bosom snow has lain;
Who intimately lives with rain.
Poems are made by people like me,
But only God can make a tree.
Alfred Joyce Kilmer 1886–1918

Weskus en Kagga Kamma – verder oor Dag 3 tot Dag 6 by Kagga Kamma

Ek het lankal geleer dat uitroeptekens, aksenttekens en byvoeglike naamwoorde groot sondes is (iets wat ons groot Afrikaanse resensent blykbaar nooit geleer het nie) maar ek kan ongelukkig nie anders as om Kagga Kamma, letterlik en figuurlik, as asemrowend te beskryf nie.

Die akkommodasie wissel van eenhede binne rotsformasies tot huisies soos die waarin ons tuisgegaan het. Die uitsig van enige van die eenhede af is pragtig:

Kagga Kamma stoep 2

Kagga Kamma Stoep 1

Die natuur kan van die restaurant/kroeg af langs die staproete besigtig word:

staproetes 2

 

Staproetes

Rotsuitsig oor kroegstoep

Daar is selfs ʼn driving range/dam:

Kagga K driving range

Daar is ʼn pragtige swembad en dassies, wat hulle glad nie aan die besoekers steur nie, wat om die swembad rondspeel:

Swembad

En kan nie nalaat om my twee nuwe vriende bekend te stel nie. Die twee jong manne bly met hulle gesinne op die perseel. Ontmoet Boeta en Kevin:

Weskus en Kagga Kamma – Dag 3 tot dag 6 Kagga Kamma

Ons is vroeërig Vrydagoggend weg uit Lambertsbaai.

Kagga Kamma was vir ons ʼn opwindende onbekende wat op ons gewag het. Ons het al van die plek gehoor. Om presies te wees, ek het net eenkeer van die plek gehoor maar die

naam het my aandag geprikkel en ek het die plek ge-google. Die fotos en beskrywings op internet was aandag prikkelend.

Van Lambertsbaai moes ons terug ry Citrusdal toe. Van Citrusdal na ʼn klein dorpie met die interessante naam Op Die Berg. Ten spyte daarvan dat die pad is stuk-stuk geteer is, is dit ongelooflik mooi. Dit lyk of net die dele wat erg gevaarlik tydens die reën seisoen gevaarlik is, geteer is.

P1070030

Net voor die dorpie met die vreemde naam, Op Die Berg, is die afdraai na Kagga Kamma. Ons het eers daar aangegaan vir brandstof. Die enigste plek in die dorp waar jy kan brandstof kry is by die koöperasie. Jy maak buite die koöperasie vol, kry ʼn handgeskryfde strokie by die joggie en gaan betaal dan binne by die kassier.

Dit is ongeveer sestig kilometer van Op Die Berg af tot by Kagga Kamma. Weereens ʼn baie mooi pad maar alles grondpad.

Daar is pragtige rotsformasies op pad Kagga Kamma toe. Dit lyk letterlik of die rotse gesny en bo op mekaar gepak is: