20 September – Southampton tot Londen en terug

Die skip vaar deur die nag van Le Havre, oor die Noord See, Southampton toe.

Ons moet weer vroeg opstaan om gereed te maak vir die uitstappie Londen toe. Omdat ek nou glad nie meer vertroue in Jan se selfoon-wekker het nie, stel ek my eie.

My wekker gaan sesuur die oggend af. Opgewonde om vir die eerste keer die vibe van Londen te beleef staan ons op, stort en gaan eet ontbyt. Na ontbyt, terug in die kajuit om ons goed te kry wat ons wil saamneem op die uitstappie, bel ons seun uit Suid Afrika. Ek kan aan Jan se stemtoon hoor dat daar ʼn krisis is maar ek kan nie aflei wat verkeerd is nie.

Toe Jan die foon afsit vertel hy my die skokkende nuus: Seun en sy vrou gaan skei. Seun sê hy is jammer om dit vir ons te sê terwyl ons met ons vakansie van ʼn leeftyd is maar hy wil hê ons moet so gou moontlik weet.

Van Londen kan ek nie veel onthou nie net die stad op die horison en die pragtige Shard glastoring.

Ons ondervind weer dieselfde jaagtog deur die stad soos dit in Parys was. Die gids sê byvoorbeeld: “After the next trafic light, you will notice a big tree on your left. A little distance behind the tree you will see a big stone wall. Behind that wall is  Buckingham Palace” Die volgende oomblik is ons verby die “tree” en die “wall” sonder dat ons iets gesien het.. Die rit deur die stad was meer frustrerend as insiggewend. Nou nie dat ons gedagtes by die gids-inligting was nie. Al waaraan ons kon dink en oor praat was ons kind se probleem.

Hier en daar was daar tog ʼn gebou of monument wat ons aandag vir ʼn oomblik kon hou. Dit was ten spyte daarvan die bus teen verkeer-spoed gery het en nooit gestop het om ons geleentheid te gee om die besienswaardighede bietjie langer te waardeer nie . Ons het byvoorbeeld gehoor dat daar herstelwerk aan Big Ben gedoen word en dit het ons so half tong in die kies aanvaar. Herstelwerk aan Big Ben? Tot ons die steierwerk om die statige, bekende kloktoring gesien het.

Big Ben word herstel:

Blog 3 Big Ben

Daar was ook heelwat ander indrukwekkende strukture:

Die venstebankplante van die Britte en die Iere is ook altyd pragtig:

Blog 12 20170920_Engeland57

By Covent Garden het die bus ons afgelaai vir ons “time at our leasure” en, soos al die ander passasiers, soek ons onmiddellik eers ʼn toilet want die bus stop vir “geen rede” vir niemand, nêrens.

Covent Garden:

 

In die groot onderdak mark koop Jan ʼn Big Ben- (nou die Elizabeth Tower na die naam verandering) replika.

Blog 9 models-big-ben

Ons het by ʼn straatkafee gaan sit koffie gedrink en tjips geëet. Die ander kos was te duur. Ons was nie in ʼn bui om enige museum of galery te besoek nie.

Die reëling met die gids was dat die hele toergroep op ʼn punt, nie ver van die straatkafee af nie, sou bymekaar kom.

Na ons terug by die boot was, het ons net gaan eet en op die bed gaan lê en top oor die slegte nuus wat ons die oggend gekry het. Ons wens niemand ooit so iets toe nie!

Advertisements

19 September Frankryk – Le Havre en Parys

Ons beplan om vroeg die oggend op te staan vir ons besoek aan Parys. Jan se wekker gaan nie af nie en ons moet jaag om 8:45 klaar te wees en by die bymekaarkom plek, die “The Green Sax Bar”, te wees.

Dit is ʼn drie uur busrit van Le Havre tot in Parys. Na omtrent ʼn uur en ʼn half se ry stop die bus genadiglik by, wat ons ‘in Suid Afrika ʼn 1Stop sou noem, vir die passasiers om die kleedkamer te gebruik.

Die omgewing waarin ons ry is pragtig groen en boomryk maar so begroei dat ons nie veel meer as die omgewing onmiddellik langs die pad kan sien nie.

Die bus ry ʼn paar draaie deur Parys. Die gids sukkel om betyds te vertel wat die belangrike besienswaardighede is want die bus ry hopeloos te vinnig. Ons is byvoorbeeld al amper deur die tonnel waar Prinses Dianna verongeluk het toe die gids ons meedeel dat dit nou die tonnel is.

Die tonnel waarin die Prinses Dianna ongeluk plaasgevind het:

20170919_Diana tonnel Frankryk

By die Pont De l’Alma klim ons op ʼn boot wat heeltemal met glas omsluit is en vaar vir ʼn uur op die Seinerivier deur Parys.

Ons glas boot:Glass boat

 

 

 

 

 

 

Ons sien die pragtigste geboue maar ongelukkig is die kommentaar op die boot nie te goed nie, met die gevolg dat ons nie historiese geboue, behalwe die baie bekendes soos die Arc de Triomphe en Eiffeltoring, nie kon identifiseer nie. Jan het die geboue later met Google Images geïdentifiseer.

Van ons fotos van geboue langs die Seine

Ons sit redelik agter op die boot. Agter en langs ons kom sit ʼn klomp Chinese wat harder raas as wat enige Suid Afrikaner kan hoop om te kan raas. Dit is so erg dat ons later voor gaan sit. Later het meer van die mense vorentoe geskuif. Die Chinese het duidelik nie die skimp gevang nie want hulle het ook so een-een vorentoe geskuif. Later met die fotonemery moes ons maar goed en vinnig mik en druk want jy is nog besig om te fokus dan duik daar ʼn Chinese kop voor jou op.

Om ‘n minder obstruksie met my fotonemery te hê kon ek gelukkig elke nou en dan buite op die dek gaan staan om foto’s te neem.

Terug in die bus ry ons tot by die Alexandra burg en stop in ʼn parkeerplek langs die Seinerivier waar die bus  vir ons  wag terwyl die passasiers ongeveer twee ure vrye tyd het om op hul eie in Parys te spandeer.

Die Alexandra brug

Jan het besluit hy wil, in elke land wat ons besoek, vir hom ʼn aandenking koop om op sy studeerkamer-boekrak te plaas. In Parys wil hy graag ʼn klein staal weergawe van die Eiffeltoring koop.

Die Eiffel-aandenking:

Tour-Eiffel-Socle-Bois

Die toergids stel voor ons stap net reguit aan langs die Seine. Volgens haar is daar winkeltjies wat aandenkinge verkoop vêrder aan.

Na ons seker meer as seker so twee kilometer geloop het kom ons by ʼn plek waar ons nie vêrder kan gaan nie. Jan is ook moedeloos en voel hy kan nie vêrder stap nie. Sy voet is baie seer. Later het ons gesien sy toonnael is potblou en die nael het later afgeval.

Die pad wat ons moet kruis om by die sogenaamde “winkeltjies” te kom het geen voetoorgang nie en dit is ʼn dubbelpad met verkeer wat so jaag dat dit enige Suid Afrikaanse verkeerskonstabel ʼn hartaanval sou gee.

Ons het geen keuse as om al die pad terug te stap nie. In hierdie stadium is ons moeg, moedeloos en honger. Ons kan kos stalletjies oorkant die besige pad sien maar daar is geen kans om oor die pad te kom nie.

Terug naby waar die bus staan kry ons ʼn robot met ʼn voetoorgang en besluit ons sal daar oorgaan. Ons eerste gedagte was om terug te gaan bus toe maar die honger en behoefte om by ʼn toilet uit te kom motiveer om aan die anderkant van die besige pad te probeer.

Ek het ʼn entjie voor Jan uitgestap en staan by die robot-oorgang vir hom en wag. Langs my staan ʼn man en vrou en ek hoor hoe die man vir die vrou in Afrikaans sê: “Die mense ry aan die verkeerde kant van die pad.”

Voor ek my kon verhelp sê ek: “Ja en as jy oor hierdie pad loop ry hulle jou dood.”

Ons was almal baie verhaas. Wat is tog die kans om ander Suid Afrikaners in Parys by ʼn verkeer oorgang te ontmoet?

Ons stap vêrder saam met hulle en gesels. Baie vriendelike mense wat van Johannesburg af kom. By ʼn kasteel gaan hulle in en Jan en ek stap vêrder.

ʼn Entjie verder is daar publieke toilette langs die pad. Dit kos een euro om in te gaan. Ons het net een euro in kleingeld en Jan, wie se nood die hoogste was, gaan in. Toe hy inkom neem ek my kans waar en glip gou in voor die deur toegaan. Die vrou wat die toilette skoonmaak en die geld kollekteer is baie ontsteld toe ek uitkom en sy loop al agter ons aan en sê: “Madam, Madam you have not paid Madame”.

Jan krap iewers uit sy sakke 2€ en hy gee dit vir haar. Sy gee, nou sommer baie meer tevrede, vir hom kleingeld. Ek moet sê sy doen glad nie haar werk so goed nie want die toilet is glad nie skoon nie.

Vêrder langs die pad kry ons ʼn kosstalletjie waar ons vir ons ʼn pannini, met kouevleis op, koop. Die pannini en een koeldrank wat ons deel kos ons 10€… sowat R167.00.

Ons sit op die bankie in ʼn tipe parkie en eet.

Na ons geëet het besluit ons dat Jan daar sal wag en ek sal vêrder stap om te kyk of ek ʼn aandenkingwinkel kry. Ek het oor ʼn hele klomp strate geloop en tot by die Obelisk en toe maar weer omgedraai sonder om een aandenkings winkel te kry.

Die Obelisk

oznor

Met terug stap kry ons ʼn “fiets-taxi” Dit is basies ʼn fiets met ʼn kajuit op. Die bestuurder sit op die fiets sitplek voor en trap terwyl twee passasiers agterop sit.  Daar is heelwat van hulle in Parys.

bicycle taxi Parys

Ons vra die fiets-bestuurder of hy ons terug bus toe sal neem. Dit is ʼn vriendelike jong man wat dadelik instem en ʼn prys van €30 aanbied. Jan onderhandel bietjie met hom en hulle kom ooreen op €25. Jan is baie trots op sy besparing van ongeveer R82.

Ek vertel vir die fiets-bestuurder van die Eiffeltoring-aandenking wat ons soek en hy sê hy weet presies waar om een te kry en bied aan ons ons daarheen te neem en daar gaan ons. Hy ry in die besige verkeer en terwyl hy ry en die fiets toeter elke nou en dan druk, tree hy op as toergids

Hy ry tot by die Louvre se tuin waar ons ʼn Eiffeltoring-replika by ʼn ou, wat ons vertel hy kom van Ghana af, koop.

Ons gids (taxi-drywer) gaan wys vir ons die Arc die Triomphe en neem ʼn foto van ons daar.

20170919_Arc de Triomphe Frankryk

Op pad terug bus toe kry die fiets/taxi ʼn pap wiel. Ons wil afklim maar hy dring daarop aan dat ons bly sit en hy trap… pap wiel en al.  Sowat vyftig meter van die bus af kom die buiteband van die velling af en dit is vir hom onmoontlik om vêrder te ry. Jan betaal hom, ons bedank hom vir sy uitstekende diens en stap bus toe vir ons terug rit Le Havre toe.

Ons kom die aand te laat terug op die skip om in die restourant te eet en gaan eet in die buffet-restaurant. Die aand het ons in die buffet geëet dit was te laat vir die restourant. Daarna is ons na die Green Sax Bar om na die Music and Dance uitvoering deur Duo 2 Memory te kyk.

ʼn Heel dag op die see– Aand van 17 en 18 September op die Skip

Na die verpligte noodgeval-oefeninge is ons na ons toegewysde restourant. Dit is een van die vele formele restourante op die skip, die L’Arabesque op dek 7. Tydens die eerste “dinner seating” word jou plek in die restourant aangewys en vir die res van die reis sit jy, tydens formele etes, net op daardie plek. Wanneer dit ʼn tafel vir meer as twee mense is, moet jy tafel met ander reisigers te deel. Ons is egter gelukkig en daar word ʼn tafel vir twee aan ons toegewys. Die lekker van so ʼn toegewysde sitplek is dat jy die kelner leer ken en dat jy byvoorbeeld jou wyn, wat na ete in die bottel oor is, kan laat seël en merk en die volgende ete weer kry.

 

      Vir voorgereg bestel ek ʼn Neutslaai. Ek was bietjie geskok toe die bedien word. Dit bestaan uit ʼn bord baba-spinasie met olyf olie, een halwe okkerneut  en ʼn stukkie roomkaas so groot soos my duimnael. As jy dit vir iemand in SA gee lag hy hom dood. Die hoofgereg was egter baie keurig voorgesit en baie lekker.20170917_37

Na ete gaan kyk ons na ʼn sang uitvoering. “Unforgettable” deur Coffee ‘round Midnight in die El Dorado Piano bar.

 

 

 

 

 

18 September is ons heel dag op see.

Dit is vierhonderd nege en veertig seemyl vanaf Hamburg na Le Havre in Frankryk. ʼn Hele dag op die see.

Ons gebruik die grootste deel van die dag om onsself te oriënteer met betrekking tot al die fasiliteite en besienswaardighede op die skip. Die dekor en kunswerke op die skip is indrukwekkend om die minste te sê:

      Ons het ook na die sesde vloer gegaan om ʼn uitstappie na Vlaandere, tydens ons besoek aan België, te reël.

      Die middag moes al die gaste die Britse immigrasie owerhede sien. Dit was net ʼn vereiste van die Britse owerhede, geen van die ander lande nie. Elke dek se gaste moes in ʼn toegewysde restourant byeenkom. Dit was eintlik ʼn totale sinnelose aksie. Ons het in ʼn ry gestaan om ons paspoorte, wat op die eers dag ingeneem is, ontvang, Weer in ʼn ry gestaan om dieselfde paspoort aan die immigrasie beampte te oorhandig wat ons gevra het waar kom ons vandaan en waar gaan ons heen en toe is dit die einde van die onderhoud.

      Na die “onderhoud” met die immigrasie beampte het ons na ʼn praatjie oor die verskillende uitstappies, op dek ses in die Platinum Teater gaan luister.

      Na die uitstappie praatjie was daar ʼn demonstrasie van sjokolade cocktails in die Green Sax kroeg waarna ons gaan kyk het. Dit was baie interessant maar klaar blyklik het dit slegs gegaan om die demonstreerder se vernuf ten toon te stel want toe ek na die demonstrasie vra of ons die resepte gaan kry was die antwoord “nee… dit is ʼn geheim”.

      Na die demonstrasie moes ons gaan gereed maak vir die Gala-aand. ʼn Eenmalige geleentheid tydens die reis waarvan ons lank voor ons reis reeds van gehoor het.

       Die gaste is veronderstel om meer formeel aan te trek en die ete wat aan20170918_10gebied word was ook meer

spesiaal. Daar was ook geleentheid om die skeepskaptein persoonlik te ontmoet en saam met hom te poseer vir ʼn foto…. iets wat ons nie gedoen het nie

20170918_09
Ons tafel vir die reis

Die Skip – 17 & 18 September 2017

Ons eerste indrukke van die skip is moeilik om te verwoord. Ek hou nie daarvan om dinge oordrewe te laat klink nie maar ʼn mens kan die moeilik anders as majestueus beskryf. Ons het verwag dit gaan groot wees, veral na ons in die inligtingsbrosjure gelees dat die boot tot 4500 toeriste huisves, maar dit was meer indrukwekkend as wat ons gedink het.

Ons eerste indrukke van die MSC Perziosa:

mscpreziosa4w

 

20170917_Humburg04

By die skip aangekom het hulle ons bagasie gevat en ons is na die doeanehek verwys. Daar het hulle vir Jan ʼn rolstoel gereël, ons paspoorte word ingeneem en ons word voorsien van ʼn “passenger card”. Dit is soos ʼn kredietkaart met al ons inligting in en met ʼn bedrag gekrediteer wat ons begroot het ons sal gedurende ons reis gebruik. Saam daarmee kry ons die vouchers wat Jan tydens die bespreking bestel het. Daar is koffie-voushers, wyn vouchers en water vouchers.

Daarna word ons na die buffet-restaurant geneem waar ons moes wag tot die kajuit gereed is.

Die buffet-restaurant:

 

Daar koop Jan nog Bier en cider-vouchers want hy is toe lus vir ʼn bier en die mannetjie vat die bier-vouchers smous oortuig hom dat hy baie minder vir bier, tydens die reis sal betaal, as hy vouchers het.

Ons ons is nie vreeslik honger nie maar vat elkeen ʼn skyfie pizza terwyl ons deur die groot buffet stap om te sien wat alles aangebied word.

Daar is werklik ʼn groot verskeidenheid. Hoewel dit oorwegend geregte is met stysel as basis is daar werklik iets wat almal sal pas. Veral die vars vrugte het my baie beïndruk.

Ons het skaars klaar geëet toe hulle aankondig die kajuite reg is.

Toe ons by die kajuit kom wag ons tasse voor die deur.

Ons kajuit is baie mooi. Ons eerste indrukke is dat hier baie moeite gedoen is. Ons kajuit assistent kom stel homself ook dadelik voor en belowe ons sy beste diens.

Gedeelte van ons kajuit en van die badkamer.

Die uitsig van die kajuit balkon af:

20170917_29

Daar is net genoeg tyd om gou ons klere uit te pak voor die verpligte Noodgeval-oefening.

Ons verdwaal bietjie op pad na die toegewyde lokaal vir ons Noodgeval-oefening. Wanneer ʼn mens in die skip stap kom jy agter hoe groot dit werklik is. Ten spyte van die feit dat daar gemiddeld 4500 passasiers en 1300 bemannings lede is. is daar nooit ʼn gevoel dat die mense mekaar verdruk nie. Ons het nooit by ʼn hyser gewag of gesukkel om iewers sitplek te kry nie.

Vir die Noodgeval-oefeninge word al die passasiers, so sinvol moontlik, volgens taalvoorkeur ingedeel. Hoofsaaklik Spaans, Engels, Frans en Duits. Ons groep, Engels en Duits saam, kom in een van die vele kroeë/ontspanningsareas byeen. Elke persoon moet sy “life jacket” saamneem en jy word, behalwe vir al die ander veiligheidsprosedures, gewys hoe om die “life jacket aan te pas. Ons het lekker vir ʼn Duitse vrou, wat verward tussen al die bande van die “life jacket” gesoek het en toe komieklik, die band wat tussen die bene deurkom, probeer vasmaak het.

Die noodgeval oefening:

20170917_35 a

16 September 2017 – Hamburg-Duitsland

Die Polo Hotel in Hamburg, wat op aanbeveling van Steffan (ʼn kennis wat in Hamburg bly maar tydens ons besoek in Amerika was) en volgens beoordeling van Tripadvisor en Booking.com baie goed is, lyk of dit in die agterstrate van Johannesburg is.

20170916_27 PoloOns net net daar besluit om nooit weer Tripadvisor of Booking.com se voorstel van ʼn plek goedsmoeds te aanvaar nie. Die hotel het EUR 150 vir die nag gekos… dit het nie ontbyt ingesluit nie. Teen die heersende wisselkoers van die dag was dit sowat R2475.

Daardie middag vertel Christine Polke, ons Stilbaai vriendin wat in Humburg bly, vir ons dat ons ʼn baie beter hotel vir baie minder kon kry!

Ons staan voor die hotel op die sypaadjie waar die onvriendelike taxibestuurder, wat nie ʼn woord Engels kan praat nie, ons afgelaai het. Ons staar al twee woordeloos na die trappe wat na die voordeur toe lei. Ons kan sien dat net binne die hotel nog trappe vir ons terug staar en ons bid al twee heimlik dat daar iewers binne die “dump” ʼn hysbak moet wees. Daar is nie ʼn portier in sig nie en ek moet hand bagasie en die tasse hanteer.

Jan bly by die bagasie staan en ek gaan vra by ontvangs vir hulp met die tasse. Die meisie agter die ontvangstoonbank se reaksie op my versoek om hulp was net ʼn onvriendelike “It’s not my job.”. Die gevolg was dat ek toe maar die tasse die trappe opgesleep het. Ek het soos ʼn mier aan ʼn sprinkaan aan die tasse getrek om die trappe op te kom.

Gelukkig was daar darem ʼn hysbak wat ons kon gebruik om by die kamer, op die vierde vloer, uit te kom.

Dit sal dalk nou ʼn goeie tyd wees om te verduidelik waaruit ons bagasie bestaan het:

Twee rugsakke Jan het vir omtrent twee maande lank, elke aand, die moets en moenies van ʼn oorsee bootreis gegoogle. Die “kenners” se raad was dat ons goeie selfone saamneem met ekstra ruimte om baie fotos te neem. Die voordeel van ʼn selfoon met ʼn goeie kamera is dat jy nie nodig het om ʼn kamera ook saam te karwei nie. Noodsaaklikhede saam met die selfone is addisionele SD vir meer stoorruimte, ʼn goeie “power bank” (wat ontrent soveel as ʼn laptop weeg) om die selfone te laai indien jy nie elektrisiteit beskikbaar het nie. Plastiek waterbottels vir water terwyl jy op ʼn uitstappie (ons noem dit verderaan “excursion”) is. Met die excursions moet jy ook, volgens die “kenners”, ziplock sakkies vir eetgoed, ekstra sneesdoekies, chargers vir die selfone, muurproppe wat op die Europese elektriese stelsel pas en nog vele waarvan ek nie alles kan onthou nie. Dit was ook waarin ons ons paspoorte en reisdokumente gehou het. Om al hierdie voorstelle te akkommodeer moes ons elkeen ʼn rugsak hê.
ʼn Ekstra handbagasie sak Hierdie sak het darem net tot in Johannesburg saamgegaan, Daarin was die kleinkinders se geskenke en lekkergoed en ons nagklere en die klere wat ons op die vliegtuig Hamburg toe gaan aanhê.
Een groot tas Ons klere en benodighede.
Nog ʼn groot tas Benitha se twee kwilte wat ek vir haar gemaak het, ses pakkies Chip Niks, twee groot Pepermint Crisp sjokolade, Wilson toffies, Ruscalls, Fizzers, van haar andergoed wat nog by die huis is en wat sy in Ierland nodig het. En dan nog so hier en daar ietsie waarvoor ons nie ander plek het nie, nie dringend gaan nodig hê nie en tog graag wil saamneem.

Die kamer was skoon maar het al beter dae gesien. Veral die matras het duidelik ʼn paar stories te vertel.

In die kamer wou Jan vir Christine bel maar sy foon wou nie werk nie “not registered on the Network”. Hy bel haar toemaar op my foon want die hotel se foon het ook nie gewerk nie.. (Later het hy Vodacom in Suid Afrika gebel om sy foon probleem uit te sorteer.)

Ons het gestort en onder, in die hotel se eetsaal, vir Christine gaan wag. Daar was geen banke of stoele in die ontvangs area nie en die eetsaal was al plek waar ons sitplek kon kry.

Gelukkig het ons nie lank vir Christine gewag het nie. Ons stap een en ʼn half straatblok tot by die trein stasie waar ons die hop-on/hop-off kry waarmee ons deur Hamburg ry. Dit was reeds laat en daar was nie tyd om af te klim en plekke te besoek nie. Gelukkig het ons ʼn ongelooflike goeie toergids op die bus gehad. Hy Duits oor die luidspreker gepraat maar ons gevra om naby hom te sit vanwaar hy al sy kommentaar in Engels aan ons vertaal het. Met Christine se aanvullings kry ons in ongeveer twee ure ʼn detail oorsig van Hamburg hoewel ons die stad slegs deur die bus se venster gesien het.

Interessante geboue in Hamburg: Kloksgewys is- Apple se Duitsland-kantoor, Rathaus City Hall, een van die baie $$$ huise langs die meer, Philharmonic Hall, uitsig oor die Binnenalter.

Na ons toer met die bus deur die stad gegaan het eet besonderse lekker roomys by ʼn Italiaanse -roomys plek.

Die Eiscafe Il-Gelato20170917_01 (2)

Die herinnering van baie loop in Europa, wat ons tydens ons vorige besoek aan Ierland ondervind het, word weer in ons geheues verfris. Christene het net ʼn twee sitplek sportmotor, dus was loop die enigste opsie na die bus ons afgelaai het,.

Na die roomysetery neem Christine ons na Siegfried se woonstel toe waar ons gou ʼn glasie wyn gedrink het. Dit was interessant om te sien hoe leef ʼn professor wat al agt en twintig gepubliseerde akademiese boeke agter die rug het. Die woonstel is eintlik ʼn regte manne woonstel. Baie min is gedoen om as dekor te dien, Alles funksioneel. Die kleinerige lessenaar staan in die een hoek waar hy ʼn uitsig oor die straat kan hê. Die mure is vol boekrakke met boeke waarvan die meeste akademiese boeke is. Die paar skilderye/portrette en dekor is duidelik vir herinnering en nie versiering nie.

Na die wyntjie val ons weer in die pad, restaurant toe. Hulle gunsteling restaurant, die Brodersen, is verder die straat af.

Volgens Christine “just around the corner” maar dit voel vir enige Suid Afrikaner, wat vir enige afstand verder as honderd meter ʼn kar gebruik, asof dit tien kilometer is.

Die restaurant is in ʼn huis en dit het ook ʼn huislike atmosfeer. Die personeel is baie vriendelik.

Die Brodersen Restaurant20170916 Restaurant-Brodersen

Om die Duitse tradisie te toets drink Jan ʼn bier. Die bier wat Christine aanbeveel is van ʼn lokale brouery, Jever. Jan geniet die bier baie en drink sommer nog een. Ek vat ook ʼn slukkie en, ten spyte daarvan dat ek nie ʼn bierdrinker is nie, moet ek erken dat die regtig lekker is.

Ek en Christine eet elkeen ʼn “Shille Büsumer Art”. Dit is ʼn vis, eie aan Hamburg, wat saam met gesnipperde spek in botter gaargemaak word.20170916_Scholle Busumer

Jan eet ʼn Rinderraoulade:

20170916 Rinderroulade

Daarmee saam ʼn nagereg van bessies en room, ʼn bottel bekostigbare, amper ondrinkbare wyn en drie glase water (Siegfried was by ʼn Opera en het eers later by ons aangesluit. Hy het nie geëet nie). Die spulletjie kos ons toe ʼn skokkende R1750 sonder die fooitjie. Ons het net daar besluit dat as ons nie ophou om die wisselkoers op ons aankope te bereken nie, ons maar netsowel huis toe kan gaan.

By die Brodersen saam met Christine en Siegfried:

20170916_11

Die volgende oggend gaan ons weer trein stasie toe. Ons het die vorige dag gesien daar is heelwat restaurante en Jan wou regte, egte Duitse wors vir ontbyt hê. Dit is hier waar ons besluit het dat die ongeskikte taxibestuurder en vrou wat ons die vorige dag by die hotel se ontvangs teëgekom het, is geen uitsondering vir Hamburg is nie.

Die eerste restaurant, waar daar baie groot German Wurst geadverteer word, vra Jan die persoon agter die toonbank watter van die verskillende wors, wat daar ten toon gestel word, is die beste Duitse wors? Met ʼn “No” draai die man om en stap weg.

Ons besluit toe om maar verder tussen die restaurante te soek vir ontbyt. By die meeste verkoop hulle net gewone toebroodjies soos ons dit hier in Suid-Afrika ken. Ons besluit toe maar, by die een plek waar daar minstens sitplek is, om ʼn kaas en salami broodjie te eet. Later sou ons besef dat gewone kouevleis en kaas broodjies oral in Europa by die meeste klein restaurante en eet-stalletjies aangebied word. Geen besonderse lokale smaak nie… tipies soos ons dit hier in SA ken,

Die plek se naam is Hauptbahnhof Kamps Backerei – in ag genome dat ons al die hele stasie, wat baie groot is, vol geloop het en Jan nie kans sien vir nog loop nie gaan staan ons by die toonbank (geen tafelbediening nie) en bid vir hulp.

20170916_Kamps Bakerei

As jy nog getwyfel het of die mense in Hamburg ongeskik is, is hierdie ou by die restaurant/bakkery die uiterste! Met omtrent niemand voor die toonbank nie blaf hy soos ʼn wafferse samjoor vir ons om agter in die ry te gaan staan. Ons skrik ons dood en soek vervaard na die ry. Ten einde laaste gaan staan ons weer waar ons oorspronklik gestaan het en hy help ons asof hy ons die eerste keer sien.

Ons het so stilweg vir mekaar gesê dit is amper met dankbaarheid dat ons besef dit is ons tweede en laaste dag in Hamburg.

Om ons verkeerd te bewys kry ons later die oggend ʼn oulike taxi bestuurder wat ons na die skip toe neem. ʼn Gebore Hamburg man. Op pad skip toe tree hy sommer op as toergids en is baie behulpsaam met die tasse.

Ons gaan oorsee – Stilbaai tot Hamburg

Die volgende paar blogs is ʼn relaas van ons oorsee kuier. Ons het dit geskryf as tipe van dagboek en om te help met ʼn scrapbook wat ons wil maak. Die toer begin op 13 September 2017 met ons vertrek vanaf Stilbaai en eindig op 3 Oktober met ons aankoms op Stilbaai. Dit strek deur OR Tambo en Dubai lughawens na Hamburg (Duitsland). Van daar per skip na  Le Havre en Parys (Frankryk), Southampton en London (Brittanje),  Zeebrugge (België), Amsterdam (Nederland) en weer terug Hamburg toe. Vanaf Hamburg het ons Dublin (Ierland) toe gevlieg en is per trein Dundalk toe. Van Dundalk af weer terug Dublin toe met die trein en weer gevlieg via Dubai terug OR Tambo en uiteindelik via George toe en toe terug Stilbaai toe,

Bitha het die basiese skryfwerk gedoen. Ek het byvoegings gedoen en so bietjie ge-edit.

ONS REIS

Jan beplan ʼn jaar lank aan die reis. Hy wou eintlik al verlede jaar gegaan het, maar ons het te min tyd gehad vir alles.

Die beplanning het byvoorbeeld ingesluit:

  1. Waarheen ons sou gaan: Ons het eers gedink om net die Republiek van Ierland te besoek en ʼn trein toer deur Ierland met Irish Rail te doen en dan terselfdertyd vir Benitha te gaan kuier. Gerhard en Rina en ook Willie en Fienie het ons egter so geïnspireer met hulle stories oor die skip cruises waarop hulle al was, dat ons dit ernstig oorweeg het en toe daarop besluit het. Wie wil in elk geval sy lewe afsluit sonder om die belangrike romantiese stede van Noord Europa te sien?
  2. Die tyd: Ons moes die tyd haarfyn beplan. Tydens die Europese winter is dit te koud en dit sneeu en tydens die Europese somer is dit te duur. Ons vorige besoek aan Ierland was in Oktober en die weer was baie goed. Ons moes ook Kayla se verjaarsdag, wat 1 Oktober is, in ag neem. Ouma en Oupa mag nie haar tiende verjaarsdag misloop nie. Wat ons ook al doen, op 1 Oktober moet ons terug in Suid Afrika wees.
  3. Visas: Omdat ons toer waarop ons besluit het Engeland ingesluit het moes ons behalwe vir die Schengen ook ʼn UK visa kry. Die proses om ʼn visa te kry bestaan uit ʼn aanlyn aansoek en afspraak en dan, wanneer die afspraak toegestaan word ʼn besoek aan die visa onderhoudkantoor, wat in ons geval, in Kaapstad is. Dit het beteken ons moes die ongeveer vierhonderd kilometer aflê vir die dertig minute onderhoud vir die UK visa. Ons paspoorte, wat per koerier terug gestuur is, ontvang en weer die tog Kaapstad toe aandurf vir die Schengen visa wat ons sowat twee weke later plaasgevind het. Elke keer na ons besoek aan ʼn visa kantoor het ons in spanning sit en wag dat die paspoorte deur die koerier afgelewer moes word.
  4. Selfone – Die selfone moet oopgemaak word vir “international roaming” Omdat selfone so goed bruikbaar is as kamera, het ons gedink dit is onnodig om ʼn kamera saam te neem en te sukkel om dit rond te dra. Ons het spesiaal vir my ʼn nuwe selfoon, met ʼn goeie kamera fasiliteit, gekry. Om seker te maak jy het genoeg spasie op die foon vir fotos het Jan vir elke selfoon ʼn addisionele SD kaart beplan. Die selfoon dien sommer ook as rekenaar so as jy nie regtig nodig het om op die rekenaar of tablet te werk nie, kan jy net jou selfoon saamvat, Alle noodsaaklikhede kan jy sommer op hom doen.
  5. Bankkaarte: Die bankkaarte moes opgestel word vir internasionale gebruik.
  6. Kennel vir Milly: Ons het oorweeg om Milly in George na die kennel toe te vat maar die sou, vir drie weke, te duur wees. Uiteindelik het ons maar op die goedkoper Stilbaai kennel besluit. Op die ou het dit darem nie met haar te sleg gegaan nie. Sy was in ʼn baie goeie toestand toe ons haar gaan haal het.

13 September

Manfred-hulle het ons die oggend negeuur, kom oplaai. By die lughawe afgelaai, gehelp met die tasse en vir Jan rubbers vir sy kruke gaan koop. Ek en Jan het koffie gedrink by die lughawe se Lilly Coffeeshop, want ons was te vroeg en die toonbanke het nog nie oopgemaak nie. Ons wou nie op die plek vir gestremde passasiers sit nie en was later baie spyt want  toe moet Jan vliegtuig toe loop. Hulle het hom darem met die mobiele-hyser opgelig om in die vliegtuig te kom. Ek moes maar met die trappe op klim.

 

Ons op George Lughawe – Gereed vir ons trip:

Gelukkig het ons vooraf besluit dat klein hindernisse ons nie tydens hierdie vakansie gaan onderkry nie maar na die “assistance probleempie op George Lughawe tref die volgende een ons toe ons op OR Tambo aankom. Jan bel vir Hein om te sê ons het geland en hy kan ons maar kom haal. Hein sê toe hy kan ons nie kom haal nie want hy moet vir Kayla wiskunde klas toe vat. Toe bel Jan Uber om ons by “departures” te kry. (“Arrivals” by OR Tambo is te gevaarlik om uit te gaan.) Terwyl die ou van Uber ons bagasie in sy kattebak laai kom daar ʼn ander vrou en vra of hy vir haar ook vervoer kan reël. Die Uber-bestuurder vra toe of ons sal omgee as hy haar saam met ons kan oplaai. Die gevolg is dat ons saam met ʼn vriendelike vreemde vrou deur Uber vervoer word.

Hein het die huis kom oopsluit. Ouma Jackie wou nie hê ek moet iets doen nie. Sy sê sy het alles onder beheer. Vir aandete kry ons hoender en aartappel.

14 September

Die volgende oggend gaan ons finale inkopies doen. Dischem (waar ek ʼn lys maak van die pryse van verskillende soorte parfuum wat ek moontlik oorsee goedkoper kan kry.), Westpack (waar ons vir ons klein plastiek waterbottels gekry het. Ons het dit later baie goed gebruik), Matrix (waar ons SD kaarte vir ons selfone gekry het vir ingeval ons nie genoeg spasie vir al die fotos wat ons beplan om te neem, het nie)  en Mtn (om te verseker my foon se roaming op gestel. Die ou in George kon dit nie doen nie.). Ons gaan drink koffie by ʼn koffiewinkel en  gaan haal kinders by skool.

15 September

Die Dag bestaan uit finale voorbereiding soos die laaste wasgoed gou was, kinders,  skool gaan haal en die tasse se inhoud organiseer sodat ons nie vir die een nag wat ons beplan om in Hamburg oor te bly, alles hoef oop te maak en uit te pak nie.

Hein laai ons die net na vier uur by OR Tambo af0. Met die instap by die internasionale vertreksaal by die lughawe gryp ʼn oorgretige portier ons tasse en daar gaan hy en ek moet hardloop om by te bly met Jan agterna want, volgens hom, weet hy van ʼn plek waar die tasse vinniger toegedraai gaan word (die “South African luggage wrapping or else we dig in your stuff”). Ons het nie genoeg kontant vir die tasse en ʼn fooitjie vir die oorgretige portier nie en, terwyl Jan by die tas-toe-draaier staan gaan soek ek ‘n ATM om geld te trek. Ek trek geld en koop by Sweetas for Heaven ʼn pakkie chips om kleingeld te kry. Die portier, wat Jan net daar by die tasse gelos het, kry my by die Sweets for Heaven en ek gee vir hom R20. Intussen bel Jan my ses keer want hy het kleingeld oorgehou van die tas toedraaiery en dit reeds as fooitjie vir die portier gegee. Hy is toe bang die portier soek ʼn fortuin. Ek hoor nie die telefoon nie en Jan is vies omdat ek nie antwoord nie.

Dit is baie besig op die lughawe en ons wag lank vir die assistance maar dit gaan beter as die assistance wat ons in George gekry het.

Ons besluit om nie voor die vlug by die Slow Lounge te gaan sit nie. Ons is bang die assistance assistent kom haal ons nie in die Slow Lounge nie en ons is dan laat om saam met die assitance passasiers aan boord te gaan. Ons gaan sit dus by ons hek en terwyl Jan by die hek wag gaan koop ek vir ons ʼn wegneem broodjie en koffie.

Die vliegtuig styg tien oor sewe op. Ons besef die sal nie help om ʼn slaap posisie in te neem nie want, uit vorige ondervinding weet ons dat ons net aan die slaap gaan wees dan bring hulle aandete. Nie dat een van ons ʼn vliegtuig-slaper is nie. Dit is toe ook so: teen omtrent  tienuur  bring hulle aandete. Ons eet nie eintlik nie want ons is nie gewoord om so laat te eet nie.

Die res van die vlug probeer ons slaap maar dit gebeur nie eintlik nie. Ek luister musiek en Jan lees al wat op die sitplek-skermpie te lees is.

Twee uur die oggend kry ons weer ʼn broodjie en ʼn brownie vir ontbyt en later die koffie. Ons slaap nie verder nie.

Op Dubai lughawe aangekom, half ses die oggend, is die assistance, soos gewoonlik baie goed. Hy weet presies waar ons moet heen en ons ry, soos met ons vorige besoek, weer trein van die aankoms hek tot by die vertrek hek. By die assistance wag area ontmoet ons ʼn vrou van Somersetwes wat op pad Australië toe is en gesels lekker maar die gesels droog later ook op.

Die wagtyd is net drie en ʼn half uur. Te kort om duty free  te doen inkopies maar tog net te lank om niks te doen nie. Ond het wel koffie gekoop… teen R150 vir twee koppies.

Ek (met my gebreekte vinger) is verveeld en moeg gesit:

 

 

 

 

Op Hamburg lughawe moet een man 4 assistances passasiers hanteer. Ek is baie ontsteld dat ons nie ons eie helper het nie. Die man hanteer al vier assistance passasiers briljant. Hy help ons deur die Doane, na die bagasie- ontvangsaal en uit die lughawe waar hy selfs vir ons ʼn taxi reël. Intussen baklei hy sommer met ʼn man wat arrogant verby die assitance passasiers storm en Jan amper van die rolstoel afstamp.

Die taxibestuurder, van die lughawe af hotel toe, kan nie ʼn woord Engels praat nie en hy is verskriklik suur. Ons is nie gewoond aan voertuie wat aan die regterkant van die pad ry nie en toe hy regsom om ʼn sirkel gaan koes ons vervaard.

Ons gaan oorsee – Deel 1 – Stilbaai tot Hamburg

Die volgende paar blogs is ʼn relaas van ons oorsee kuier. Ons het dit geskryf as tipe van dagboek en om te help met ʼn scrapbook wat ons wil maak. Die toer begin op 13 September 2017 met ons vertrek vanaf Stilbaai en eindig op 3 Oktober met ons aankoms op Stilbaai. Dit strek deur OR Tambo en Dubai lughawens na Hamburg (Duitsland). Van daar per skip na Le Havre en Parys (Frankryk), Southampton en London (Brittanje), Zeebrugge (België), Amsterdam (Nederland) en weer terug Hamburg toe. Vanaf Hamburg het ons Dublin (Ierland) toe gevlieg en is per trein Dundalk toe. Van Dundalk af weer terug Dublin toe met die trein en weer gevlieg via Dubai terug OR Tambo en uiteindelik via George toe en toe terug Stilbaai toe,

Bitha het die basiese skryfwerk gedoen. Ek het byvoegings gedoen en so bietjie ge-edit.

ONS REIS

Jan beplan ʼn jaar lank aan die reis. Hy wou eintlik al verlede jaar gegaan het, maar ons het te min tyd gehad vir alles.

Die beplanning het byvoorbeeld ingesluit:

Waarheen ons sou gaan: Ons het eers gedink om net die Republiek van Ierland te besoek en ʼn trein toer deur Ierland met Irish Rail te doen en dan terselfdertyd vir Benitha te gaan kuier. Gerhard en Rina en ook Willie en Fienie het ons egter so geïnspireer met hulle stories oor die skip cruises waarop hulle al was, dat ons dit ernstig oorweeg het en toe daarop besluit het. Wie wil in elk geval sy lewe afsluit sonder om die belangrike romantiese stede van Noord Europa te sien? Toer Iternary

Die tyd: Ons moes die tyd haarfyn beplan. Tydens die Europese winter is dit te koud en dit sneeu en tydens die Europese somer is dit te duur. Ons vorige besoek aan Ierland was in Oktober en die weer was baie goed. Ons moes ook Kayla se verjaarsdag, wat 1 Oktober is, in ag neem. Ouma en Oupa mag nie haar tiende verjaarsdag misloop nie. Wat ons ook al doen, op 1 Oktober moet ons terug in Suid Afrika wees.

Visas: Omdat ons toer waarop ons besluit het Engeland ingesluit het moes ons behalwe vir die Schengen ook ʼn UK visa kry. Die proses om ʼn visa te kry bestaan uit ʼn aanlyn aansoek en afspraak en dan, wanneer die afspraak toegestaan word ʼn besoek aan die visa onderhoudkantoor, wat in ons geval, in Kaapstad is. Dit het beteken ons moes die ongeveer vierhonderd kilometer aflê vir die dertig minute onderhoud vir die UK visa. Ons paspoorte, wat per koerier terug gestuur is, ontvang en weer die tog Kaapstad toe aandurf vir die Schengen visa wat ons sowat twee weke later plaasgevind het. Elke keer na ons besoek aan ʼn visa kantoor het ons in spanning sit en wag dat die paspoorte deur die koerier afgelewer moes word.

Selfone – Die selfone moet oopgemaak word vir “international roaming” Omdat selfone so goed bruikbaar is as kamera, het ons gedink dit is onnodig om ʼn kamera saam te neem en te sukkel om dit rond te dra. Ons het spesiaal vir my ʼn nuwe selfoon, met ʼn goeie kamera fasiliteit, gekry. Om seker te maak jy het genoeg spasie op die foon vir fotos het Jan vir elke selfoon ʼn addisionele SD kaart beplan. Die selfoon dien sommer ook as rekenaar so as jy nie regtig nodig het om op die rekenaar of tablet te werk nie, kan jy net jou selfoon saamvat, Alle noodsaaklikhede kan jy sommer op hom doen.

Bankkaarte: Die bankkaarte moes opgestel word vir internasionale gebruik.

Kennel vir Milly: Ons het oorweeg om Milly in George na die kennel toe te vat maar die sou, vir drie weke, te duur wees. Uiteindelik het ons maar op die goedkoper Stilbaai kennel besluit. Op die ou het dit darem nie met haar te sleg gegaan nie. Sy was in ʼn baie goeie toestand toe ons haar gaan haal het.

13 September

Manfred-hulle het ons die oggend negeuur, kom oplaai. By die lughawe afgelaai, gehelp met die tasse en vir Jan rubbers vir sy kruke gaan koop. 20170914-1

Ons op George Lughawe – Gereed vir ons trip:

Ek en Jan het koffie gedrink by die lughawe se Lilly Coffeeshop, want ons was te vroeg en die toonbanke het nog nie oopgemaak nie. Ons wou nie op die plek vir gestremde passasiers sit nie en was later baie spyt want toe moet Jan vliegtuig toe loop. Hulle het hom darem met die mobiele-hyser opgelig om in die vliegtuig te kom. Ek moes maar met die trappe op klim.

Gelukkig het ons vooraf besluit dat klein hindernisse ons nie tydens hierdie vakansie gaan onderkry nie maar na die “assistance probleempie op George Lughawe tref die volgende een ons toe ons op OR Tambo aankom. Jan bel vir Hein om te sê ons het geland en hy kan ons maar kom haal. Hein sê toe hy kan ons nie kom haal nie want hy moet vir Kayla wiskunde klas toe vat. Toe bel Jan Uber om ons by “departures” te kry. (“Arrivals” by OR Tambo is te gevaarlik om uit te gaan.) Terwyl die ou van Uber ons bagasie in sy kattebak laai kom daar ʼn ander vrou en vra of hy vir haar ook vervoer kan reël. Die Uber-bestuurder vra toe of ons sal omgee as hy haar saam met ons kan oplaai. Die gevolg is dat ons saam met ʼn vriendelike vreemde vrou deur Uber vervoer word.

Hein het die huis kom oopsluit. Ouma Jackie wou nie hê ek moet iets doen nie. Sy sê sy het alles onder beheer. Vir aandete kry ons hoender en aartappel.

14 September

Die volgende oggend gaan ons finale inkopies doen. Dischem (waar ek ʼn lys maak van die pryse van verskillende soorte parfuum wat ek moontlik oorsee goedkoper kan kry.), Westpack (waar ons vir ons klein plastiek waterbottels gekry het. Ons het dit later baie goed gebruik), Matrix (waar ons SD kaarte vir ons selfone gekry het vir ingeval ons nie genoeg spasie vir al die fotos wat ons beplan om te neem, het nie) en Mtn (om te verseker my foon se roaming op gestel. Die ou in George kon dit nie doen nie.). Ons gaan drink koffie by ʼn koffiewinkel en gaan haal kinders by skool.

15 September

Die Dag bestaan uit finale voorbereiding soos die laaste wasgoed gou was, kinders, skool gaan haal en die tasse se inhoud organiseer sodat ons nie vir die een nag wat ons beplan om in Hamburg oor te bly, alles hoef oop te maak en uit te pak nie.

Hein laai ons die net na vier uur by OR Tambo af0. Met die instap by die internasionale vertreksaal by die lughawe gryp ʼn oorgretige portier ons tasse en daar gaan hy en ek moet hardloop om by te bly met Jan agterna want, volgens hom, weet hy van ʼn plek waar die tasse vinniger toegedraai gaan word (die “South African luggage wrapping or else we dig in your stuff”). Ons het nie genoeg kontant vir die tasse en ʼn fooitjie vir die oorgretige portier nie en, terwyl Jan by die tas-toe-draaier staan gaan soek ek ‘n ATM om geld te trek. Ek trek geld en koop by Sweetas for Heaven ʼn pakkie chips om kleingeld te kry. Die portier, wat Jan net daar by die tasse gelos het, kry my by die Sweets for Heaven en ek gee vir hom R20. Intussen bel Jan my ses keer want hy het kleingeld oorgehou van die tas toedraaiery en dit reeds as fooitjie vir die portier gegee. Hy is toe bang die portier soek ʼn fortuin. Ek hoor nie die telefoon nie en Jan is vies omdat ek nie antwoord nie.

Dit is baie besig op die lughawe en ons wag lank vir die assistance maar dit gaan beter as die assistance wat ons in George gekry het.

Ons besluit om nie voor die vlug by die Slow Lounge te gaan sit nie. Ons is bang die assistance assistent kom haal ons nie in die Slow Lounge nie en ons is dan laat om saam met die assitance passasiers aan boord te gaan. Ons gaan sit dus by ons hek en terwyl Jan by die hek wag gaan koop ek vir ons ʼn wegneem broodjie en koffie.

Die vliegtuig styg tien oor sewe op. Ons besef die sal nie help om ʼn slaap posisie in te neem nie want, uit vorige ondervinding weet ons dat ons net aan die slaap gaan wees dan bring hulle aandete. Nie dat een van ons ʼn vliegtuig-slaper is nie. Dit is toe ook so: teen omtrent tienuur bring hulle aandete. Ons eet nie eintlik nie want ons is nie gewoord om so laat te eet nie.

Die res van die vlug probeer ons slaap maar dit gebeur nie eintlik nie. Ek luister musiek en Jan lees al wat op die sitplek-skermpie te lees is.

Twee uur die oggend kry ons weer ʼn broodjie en ʼn brownie vir ontbyt en later die koffie. Ons slaap nie verder nie.

Op Dubai lughawe aangekom, half ses die oggend, is die assistance, soos gewoonlik baie goed. Hy weet presies waar ons moet heen en ons ry, soos met ons vorige besoek, weer trein van die aankoms hek tot by die vertrek hek. By die assistance wag area ontmoet ons ʼn vrou van Somersetwes wat op pad Australië toe is en gesels lekker maar die gesels droog later ook op.

Die wagtyd is net drie en ʼn half uur. Te kort om duty free te doen inkopies maar tog net te lank om niks te doen nie. Ond het wel koffie gekoop… teen R150 vir twee koppies.

Ek (met my gebreekte vinger) is verveeld en moeg gesit:20170916_1Dubai

Ons land 13:45 op Hamburg Lughawe. Ons is haastig want ons het met Christine gereël om ons omtrent vier uur by die hotel te kry en ons in Hamburg rond te wys.

Op Hamburg lughawe moet een man vier assistances passasiers hanteer. Ek is baie ontsteld dat ons nie ons eie helper het nie. Die man hanteer al vier assistance passasiers briljant. Hy help ons deur die Doane, na die bagasie- ontvangsaal en uit die lughawe waar hy selfs vir ons ʼn taxi reël. Intussen baklei hy sommer met ʼn man wat arrogant verby die assitance passasiers storm en Jan amper van die rolstoel afstamp.

Die taxibestuurder, van die lughawe af hotel toe, kan nie ʼn woord Engels praat nie en hy is verskriklik suur. Ons is nie gewoond aan voertuie wat aan die regterkant van die pad ry nie en toe hy regsom om ʼn sirkel gaan koes ons vervaard.