Ierland-trip – Dagboek

Ek het al ‘n roete uitgewerk, begroting gedoen, gedroom… maar nog niks gedoen wat ons commit nie. Intussen is die Euro besig om al duurder vir ons Suid Afrikaners te word.

Van môre af gaan ek elke dag iets doen om die trip voorbereiding te finaliseer.

Wat die beplanning sovêr betref:

27/9 – Milly kennel toe (reël kennel)

28/9 – Vertrek uit Stilbaai (reël oorbly Gariep?)

29/9 – Aankom in Jhb.

1/10 – Kayla verjaar (Kayla geskenk)

2/10 – vetrek OR Tambo (Vliegtuigkaartjies)

3/10 – Aankoms Dublin (bespreek huurkar) aand 1 – Kilkenny/Waterford (bespreek akkomodasie)

4+5/10 – aand 2+3 Cork Benitha en Mac sluit by ons aan (bespreek akkomodasie)

6+7/10 – aand 4+5 Kilarney (bespreek akkomodasie) vind uit van bustoer – Ring of Kerry

8/10 – aand 6 Galway – Limerick + Cliffs of Moher

9/10 – Dublin

10/10 – Vlug na OR Tambo

11/10 – Jhb

12/10 – Stilbaai

Advertisements

VERKIESING IN VERMAAKLIKHEID

Pligsgetrou en gretig om ons voorkeur politieke party te ondersteun, bied ons aan om by die stemlokaal op Vermaaklikheid te gaan help.

Ons doen aansoek vir spesiale stem, gaan stem Dinsdagoggend. Dinsdagmiddag vieruur, is ons gepak en gereed om die 46 kilometer, minstens ʼn uur se ry op daardie slegte grondpad, aan te pak. ’n Kennis het goedgunstiglik ingestem dat ons die aand in een van sy selfsorghuise in Vermaaklikheid kan bly.

Vermaaklikheid huisie

Ons is voeg Woensdagoggend by die stemlokaal en met ons, skaars tweekeer gebruikte, gazebo opgeslaan, my kar knus teen die gazebo geparkeer, tafels en stoele uitgepak, sit ons met politieke-glimlagte en kyk hoe die opposisie hulle lendelam gazebo staanmaak. Die toestand van hulle gazebo sit hulle egter nie af nie! Hulle pak honderde T-hemde uit, maak klipharde musiek en al dansende deel hulle borde en borde lamskerrie en vetkoeke aan voornemende kiesers uit. Ons voel skoon minderwaardig!

Ons eet stil-stil aan ons oorskietvleis van Dinsdagaand se braai en drink ʼn koffietjie uit die fles.

Vroegmiddag kom daar ʼn tipiese suid-kaapwindjie op. Hy waai die opposisie se ou gazeboutjie dat hy skeefstaan… en by ons… die wind lig ons “Aluminium Opvoubare Gazebo” op… teen my kar vas… en oor die kar… anderkant af en land met al vier aluminiumpote afgebreek!

Daar sit ons in die son en wind… terwyl die opposisie dans, hemde en kos uitdeel en ons ignoreer asof ons nie bestaan nie.

Ons was oortuig ons dat, van die plus-minus 360 stemme, bitter min sou kry.

Op pad terug huis toe is daar ʼn ander probleem! Dit is sononder en die pad is sleg! Om alles te kroon is daar fout met my kar se ligte! Ek kon dit nie verstaan nie? Dit maak nie saak hoe ek die ligte van die paneelbord af probeer stel nie! Dit bly net dof! Toe ons op die teerpad tussen Jongensfontein en Stilbaai draai kom daar ʼn paar karre van voor af en vreemd… hulle ligte is net so effentjies! Stilbaai straatligte is net so dof! Toe ek die huis instap ondek ek die rede vir die swak ligte! EK HET NOG MY DONKERBRIL OP!

Twee verrassings het egter op ons gewag:

  • Ons party het 237 stemme gekry teenoor die opposisie se 56.
  • Die kwotasie om die skade op my kar te herstel is R22,000 en ons is ʼn gazebo kwyt!

Help… uit dankbaarheid

Al vir jare lees ek elke oggend ‘vers-ʼn-dag’.

As ek dit nie gelees het nie voel dit vir my ek het iets belangriks gemis. Ek weet ʼn mens moet dalk nie emosioneel oor sulke goed word nie maar ek moet erken, ek voel skoon “skuldig” as ek dit gemis het. Dit is veral oor die Desember/Januarie vakansie tye, wanneer die dagstukke nie geplaas word nie, wanneer ek dit veral mis..

Ek het my gunsteling “vers-ʼn-dag”-skrywers ook. Dit is nou Benescke van Rensburg en Hennie Simington.

Hennie het juis vanoggend se stuk geskryf en, na die naweek waar ons gehelp het met kiesers-registrasie en te doen gekry het met politiek wat soms baie geniepsig en ongenaakbaar kan wees, het die stuk my baie getref. Ek hoop “vers-ʼn-dag” se admin en Hennie sal my vergewe dat ek dit hier deel:

(Hierdie is slegs ʼn uittreksel)

In ʼn samelewing waar die enigste dankie waarvan jy seker kan wees van die goedgemanierde OTM kom, is die uitdaging soveel groter om “anders” te wees.

 

“Die volgende verhaal vertel iets van hierdie anderswees. ʼn Vriendin wat onlangs op ʼn vlug van Londen na New York toe was, kom te lande langs ʼn vrou wat vreeslik hartseer is. Dit blyk toe dat haar man wat saam met haar op die vlug sou wees, skielik oorlede is. Die vriendin het dus die sitplek waar hy sou sit gekry. As ʼn toegewyde Christen begin die vriendin stilweg bid en vir God vra wat sy kan doen om die vrou te troos. “Vat haar hand!” kom die antwoord hard en duidelik! “Maar ek kan mos nie” protesteer sy. “Here, is U seker dis wat ek moet doen?” vra sy weer. Weer kom die antwoord: “Vat haar hand!” Sy doen dit toe. En so sit sy en die dame vir die res van die vlug woordeloos terwyl die trane oor die vrou se wange rol. Aan die einde van die vlug sê die vrou vir haar: “Jy sal nooit weet wat dit vir my beteken het nie.”

 

Sulke dade is geestelike maniere wat uit die hart uit kom. Eeue gelede het Sint Franciskus van Assisi iets hiervan begryp toe hy die hande en gesig van ʼn bedelaar gesoen het terwyl hy ʼn muntstuk in sy hand plaas.”

blog foto

Die Mense by die Kuierplek

Na so ‘n paar draaie deur die lewe en kuiers by mense wat jou laat wonder hoe jy jou daarby ingelaat het, is dit goed om ‘n draai by die Kuierplek te maak. Daar waar mense sonder pretensies of omvang van niksseggende woorde, sommer net lekker sit en gesels. Daar is geen vernis nie en die bietjie vernis wat daar was is vroegmiddag al weg gedrink of, die wie se vernis nie maklik afkom nie, is huis toe.

Moet ook nou nie onder die indruk verkeer dat dit alles hartseer stories is wat jou na ‘n sakdoek in jou sak laat grou nie. Nee… meestal is dit amusant en interessant.

Ek dink byvoorbeeld aan wat een van die tweeling my een aand vertel het. Die tweeling is twee broers waarvan die een, nie die een wat die storie vertel het nie, met die kroegmeisie ‘n verhouding het. Die een van die tweeling vertel my hy het so ‘n onderonsie met die bank se kredietkaart-afdeling gehad. Hy sê die bank-meisie bel hom en sê vir hom sy rekening is in krediet. Hy sê maar waar vererg hy hom! Hy sê vir haar dit is dan ‘n kredietkaart rekening! Hy is veronderstel om in krediet te wees!

Hartseer stories in daar ook, maar dit word meestal met soveel naakte, opregte, eerlikheid vertel dat dit eers, na diepe nadenke, minder amusant en meer hartseer klink.

Ek dink nou byvoorbeeld aan Adam (nie sy regte naam nie) wat al lankal vertel het hy sit in die oggende en wag dat die Kuierplek oopmaak en daar sit hy dan, in die Kuierplek, tot by toemaaktyd.

Adam bly so tussen hier by die see en bo in Gauteng, waar hy ook ‘n huis het. Geen vrou nie. Net hy en die kroegmeisie of kroegman (wie ook al aan diens is). Adam vertel my nou die aand hy gaan sy huis hier by die see verkoop en optrek Johannesburg toe om permanent daar te gaan bly. Ek was baie verbaas. Wie op die aarde sal sy huis by die see verkoop en permanent in Johannesburg wil bly?

“Hoekom?” het ek gevra.

“Finansies.” het Adam geantwoord en ‘n sluk van sy dop gevat.

“Jy? Finansies?” het ek verbaas gevra want ek het Adam en finansies nog nooit in verband gebring nie.

“Ja… dit knyp aan elke ou se sak om vyfhonderd rand ‘n dag uit te suip en dan nog jou normale uitgawes te hê.” het Adam geantwoord en doodluiters aan sy dop voort gesuig.

Daar is ook byvoorbeeld die vrou met die sewe-kleure hare. Haar kar het al ‘n paar keer iewers in die dorp gaan staan en dan kom sy Kuierplek toe vir hulp. Ook nou nie beswaard en op moedverlore se vlakte nie… nee sy sit eers en bestel ‘n dop en as een van die manne haar vra hoe dit gaan sal sy van haar kar probleem vertel. Sy vertel dit dan ook op so ‘n manier dat die vraer nie anders kan om, na die volgende dop of twee, hulp aan te bied nie.

As ek by die Kuierplek weg is weet ek… ek het nou saam met ‘n handy man, ‘n munisipale-raadslid, ‘n narkotiseer, ‘n boer en ‘n loodgieter gekuier… en dit was lekker. Geen vernis nie. Nie almal is liefdevolle mense met innemende persoonlikhede nie, daar is die wat sewe soorte rook uit jou irriteer, maar die voordeel van die Kuierplek is dat jy nie in ‘n ou se voorkamer is en met hom mòèt gesels nie! Jy hoef met niemand te gesels nie… of met die ou aan die anderkant van jou… of met die kroegman.

Wat dit wel hartseer maak is dat baie mense die Kuierplekstories sal hoor en dan hulle eie gevolgtrekkings maak en hulle oordele vel. Dit terwyl nie een ou in die Kuierplek ooit iemand iets vra nie en nooit oor die jurie wat hulle veroordeel, praat nie.

een voorbeeld is ‘n vriendin wat by ‘n winkel langs die Kuierplek gaan werk en nou bekommerd is dat die ouens wat uit die Kuierplek kom, haar gaan beloer… toe wonder ek… wat laat haar dink hulle gaan haar raaksien?

Wat wel waar is, is dat elkeen by die Kuierplek ‘n storie het… die kroegmeisie met haar tweeling vriend, ou Adam, die vrou met die sewekleure-hare en al die ander daar…

25 tot 29 September – Dublin tot Dubai en Dubai tot Suid Afrika

25 September

Die hotelontbyt die volgende oggend was baie lekker. Tipies Ierland is daar onder andere aartappels en blackpudding.

Die persoon by hotel se ontvangs reël vir ons ʼn taxi en ʼn baie vriendelike taxibestuurder neem ons Connoly-stasie toe.

Net toe ek Benitha wil bel sien ek haar aan die ander kant van die straat aankom.

Dit was goed om haar, na twee jaar, weer te sien.

Dit was te vroeg vir die trein en ons het in ʼn pub regoor die stasie gaan sit en koffie drink (Ja! Ierland se pubs bedien koffie).

Benitha was vol gesels.

p 20170925_3

Ons het net op die trein geklim toe moes ons weer afklim. Blykbaar was daar fout met die lokomotief maar dit is gou uitsorteer. Terwyl ons buite gestaan het ontmoet ons Suid Afrikaners en in die trein ontmoet ons ʼn Duitse meisie wat van Namibië af kom. Die meisie gesels land en sand met Benitha.

By Dundalk-stasie wag Mac vir ons en help met die tasse. Ons gastehuis is omtrent ʼn kilometer van die stasie af en ons moes stap.

Die gastehuis was heel gerieflik en aangenaam.

Ons gastehuis in Dandulk:

edf

Die kamer is baie netjies maar so warm soos ʼn bakoond. Dit is gas verwarming met verwarmers oral, in die kamer en in die badkamer en, glo dit as jy wil, tot in die hangkas. Ek het die verwarmers probeer afskakel maar kon nêrens ʼn skakelaar vind nie. Ek gaan vra, ten einde raad, die vrou wat die gastehuis bestuur. Dit is moeilik om met haar te kommunikeer. Sy is van Kroasië en praat moeilik Engels. Sy kan eers nie glo ek wil die verwarming af hê nie en toe sit sy dit naderhand self vir my af.

Na Benitha, die kwilt en ander geskenke wat ons vir hulle gebring het bewonder het, is ons na ʼn restaurant daar naby, die Windsor, vir aandete.

r Windsor Bar

 

26 September

Een item op my toer bucket-list was om tyd in ʼn Ierse kwiltwinkel te spandeer. Enige ware Suid Afrikaanse kwilter se droom is ʼn paar oomblikke in ʼn Europese kwiltwinkel. Behalwe dit was daar ʼn sekere kleur materiaal wat ek nêrens kon kry nie. Ek wou sien of ek dit nie dalk in Ierland kon kry nie. Benitha, Jan en ek het die oggend van die 26ste Dundalk in gevaar om die kwiltwinkels te besoek. Ons het Jan by ʼn koffieshop gelos en ons is na die Square toe. Ek het nie geweet hoe vêr dit is nie en Benitha, wat na nege jaar in Ierland, gewoond aan stap is, word nie moeg nie! Na, wat vir my gevoel het soos ʼn ewigheid se loop, kon ek net nie vêrder nie. Ek kla maar Benitha stap en raas. ʼn Mens sou sweer sy is die ma en ek is die kind. Toe ek die verskoning, dat ek nou moet piepie, uitdink is haar antwoord: “Jy gaan nie piepie of eet nie. Jy wou mos ʼn kwiltwinkel besoek, nou loop ons”

Uiteindelik kom ons by die winkel… en dit is toe!

Na nog ʼn ewigheid se loop kom ons by ʼn ander winkel, Mc Evoy, waar ek ʼn paar stukkies materiaal koop. Daar is pragtige materiale maar ek was glad nie meer so geïnspireerd as aan die begin van die stappery nie!

Terug by Jan besluit ons om iets te gaan eet. Tipies Ierland… weer in ʼn pub. Hierdie keer drink ons van Ierland se lekkerste, tuisgebroude bier.

Daardie aand is ons alleen. Benitha en Mac het werk wat hulle moet afhandel en kan nie tyd saam met ons spandeer nie. Ons besluit ons wil vis en tjips by een van die bekende Dundalk vis restaurante gaan eet. Die restaurant is toe en ons besluit op McDonalds. Ons is glad nie McDonalds aanhangers nie maar die burgers wat ons daardie aand eet was heerlik. Glad nie soos McDonalds in Suid Afrika nie. Die kitskos koop proses is ook heelwat anders. In die middel van die winkel is ʼn “order station” waarop jy jou bestelling keuse kies. Jy kry dan ʼn nommer en gaan sit. Die kelnerin bring dan jou bestelling sodra dit reg is.

 

27 September

Toe ons die oggends van die 27ste opstaan, reën dit. So was die res van die dag reënerig en koud.

Benitha en Mac kom later die oggend by die gastehuis aan en ons gaan saam met hulle Tesco-sentrum toe.

Ons loop en kyk bietjie in Tesco, wat soos ons Spar of Pick n Pay is, rond. By Costa, in dieselfde sentrum, drink ons koffie.

Mac en Benitha is weer vroeg weg en ons bestel, vir aandete, ʼn wegneemete om by die gastehuis af gelewer te word.

Op die advertensie in die kamer sien ons “chips with steak strips and sausages”. Ons kies dit.

Toe dit afgelewer word, is ons geskok. Elkeen van ons kry ʼn bakkie, so groot soos klein brood pannetjie, vol chips en strokies steak met een of ander heerlike witsous en nog twee worsies elk. Ons kon nie eers een opeet nie!

28 September – Ons laaste dag in Ierland

Benitha hulle kom haal ons 11 uur by die gastehuis. Ons groet ons Kroasiese gasvrou, met wie ons nou al vriende is:

edf

Die pad stasie toe is weer ʼn herinnering aan die vêr loop toe ons in Dundalk aangekom het.

By Connolys-tasie in Dublin aangekom, vat ons ʼn taxi Temple Bar toe waar Jan in Starbucks sit en wag terwyl ek, Benitha en Mac vir die kleinkinders in Suid Afrika elk ʼn “Top Model” boek gaan soek. Later, nadat ons weer by Jan aangesluit het en ʼn peperduur Cuppucino gedrink het en Benitha en ek ons laaste groot gesels ingekrygekry het is ons Carrol’s toe.

Jan het gou by Carrol’s vir hom nog aandenkingeaangeskaf:

Ierland Aandenkinge

Ek en Benitha kry nog ons laaste gesels in

IMG_20170928_38662 - Copy - Copy

By die busstop naby Carrol’s sê ons vir Benitha en Mac totsiens en ry, al terugkykend, Dublin Lughawe toe.

Weer was ons wag by Dublin lughawe ʼn paar uur. Ons vlug Dubai toe het 10.25 nm vertrek maar ons het baie gehad om oor te gesels en ons gedagtes besig te hou.

29 September

Ons kom die volgende oggend 8.50 by Dubai aan. Hierdie keer was die wag vir ons vlug Suid Afrika toe nie te lank nie. Die vertrek tyd vanaf Dubai was 10:05 vm.

Moet egter nooit sê die opwinding van ʼn toer is verby as jy die vliegtuig vir jou tuisvlug bestyg nie!

Waar ons op Dubai lughawe wag, kom sit ʼn vrou langs ons. Vir ons was sy baie “besonders”. Sy was in haar vyftigs en het met ʼn kierie geloop. Wat vir ons vreemd was, was dat die vrou se hare helder pienk en pers gekleur was, haar hele lyf met tatoos bedek, tot haar kop! Sy het ook oral, in haar ore, neus en lippe, ringe gehad.

Wat ons egter meer verbaas het is dat sy, na sy kom sit het, ʼn handwerksak uithaal en aan ʼn kwilt begin werk het! Kan jy glo? Nog nooit in my lewe sou ek kon droom dat hierdie eksentrieke figuur sal kwilt nie! Ek het onmiddellik begin uitvra en vriende maak.

Haar naam is Erica. Sy is van Kent in Engeland en haar stokperdjie is kwilt. Ons het epos adresse uitgeruil en ek het al twee eposse van Erica gekry!

20170929_3

Terug in Suid Afrika het ons baie gehad om te vertel… alles op die laaste paar bloginskrywings en meer.

Dankie vir die saam kuier en die kommentare.