Die Rooster

Van laerskooldae is my lewe gerig en bestuur deur ʼn rooster. Dit is asof ek my standerd drie onderwyseres, Mevrou van der Westhuyzen, se stem nog kan hoor: “Boek by die huis vergeet is nie ʼn verskoning nie! Jy het mos ʼn rooster!” en dan die daaropvolgende houtliniaal-houe op die uitgestreke plathand.

Ek het heimlik gevoel ʼn skoolrooster is uitgevind om kinders te straf.

Op hoërskool het ek die noodsaaklikheid van ʼn rooster begin waardeer.

ʼn Tipiese rooster:

rooster

 

In die korporatiewe-wêreld beheer die dagboek jou lewe. Ek het nou nog iewers ʼn stokou dagboek wat vertel van vergaderings en spertye. Vervaldatums en, veral, vakansiebeplanning.

Dagboek 2.jpg

Nooit sou ek kon droom dat ek ʼn dagboek sal hou as ek aftree nie.

Ek het dinge te deurmekaar gedoen en wanneer ek teen die einde van die week terugkyk, het dit gevoel of ek my tyd gemors het. Die enigste wat ek nie as tydmors beskou nie is daardie noodsaaklike middagslapie.

My dae is nou georden… van vandag af. Ek sal moet kyk of ek by my rooster kan hou.

Vrydae is “BLOGDAG”

 

Trees

I think that I shall never see
A poem lovely as a tree.
A tree whose hungry mouth is pressed
Against the earth’s sweet flowing breast;
A tree that looks at God all day,
And lifts her leafy arms to pray;
A tree that may in Summer wear
A nest of robins in her hair;
Upon whose bosom snow has lain;
Who intimately lives with rain.
Poems are made by people like me,
But only God can make a tree.
Alfred Joyce Kilmer 1886–1918

Weskus en Kagga Kamma – verder oor Dag 3 tot Dag 6 by Kagga Kamma

Ek het lankal geleer dat uitroeptekens, aksenttekens en byvoeglike naamwoorde groot sondes is (iets wat ons groot Afrikaanse resensent blykbaar nooit geleer het nie) maar ek kan ongelukkig nie anders as om Kagga Kamma, letterlik en figuurlik, as asemrowend te beskryf nie.

Die akkommodasie wissel van eenhede binne rotsformasies tot huisies soos die waarin ons tuisgegaan het. Die uitsig van enige van die eenhede af is pragtig:

Kagga Kamma stoep 2

Kagga Kamma Stoep 1

Die natuur kan van die restaurant/kroeg af langs die staproete besigtig word:

staproetes 2

 

Staproetes

Rotsuitsig oor kroegstoep

Daar is selfs ʼn driving range/dam:

Kagga K driving range

Daar is ʼn pragtige swembad en dassies, wat hulle glad nie aan die besoekers steur nie, wat om die swembad rondspeel:

Swembad

En kan nie nalaat om my twee nuwe vriende bekend te stel nie. Die twee jong manne bly met hulle gesinne op die perseel. Ontmoet Boeta en Kevin:

Weskus en Kagga Kamma – Dag 3 tot dag 6 Kagga Kamma

Ons is vroeërig Vrydagoggend weg uit Lambertsbaai.

Kagga Kamma was vir ons ʼn opwindende onbekende wat op ons gewag het. Ons het al van die plek gehoor. Om presies te wees, ek het net eenkeer van die plek gehoor maar die

naam het my aandag geprikkel en ek het die plek ge-google. Die fotos en beskrywings op internet was aandag prikkelend.

Van Lambertsbaai moes ons terug ry Citrusdal toe. Van Citrusdal na ʼn klein dorpie met die interessante naam Op Die Berg. Ten spyte daarvan dat die pad is stuk-stuk geteer is, is dit ongelooflik mooi. Dit lyk of net die dele wat erg gevaarlik tydens die reën seisoen gevaarlik is, geteer is.

P1070030

Net voor die dorpie met die vreemde naam, Op Die Berg, is die afdraai na Kagga Kamma. Ons het eers daar aangegaan vir brandstof. Die enigste plek in die dorp waar jy kan brandstof kry is by die koöperasie. Jy maak buite die koöperasie vol, kry ʼn handgeskryfde strokie by die joggie en gaan betaal dan binne by die kassier.

Dit is ongeveer sestig kilometer van Op Die Berg af tot by Kagga Kamma. Weereens ʼn baie mooi pad maar alles grondpad.

Daar is pragtige rotsformasies op pad Kagga Kamma toe. Dit lyk letterlik of die rotse gesny en bo op mekaar gepak is:

Weskus en Kagga Kamma – Dag 2 Lambertsbaai

Van Morreesburg, met Johan en Anne-Mari se gasvryheid, is ons vroeg weg Lambertsbaai toe. Izak het gehoor die snoek loop en ons moet hulle vars uit die see kry.

By die vakansiehuis in Lamberstsbaai het ons net vinnig ons bagasie afgepak is, is ons af hawe toe om vars snoek te koop.

Nou moet ek eers noem: Lambertsbaai was vir ons ʼn skok! Ons vorige besoek aan Lambertsbaai was in 2004. Ons onthou dit as die rustige, skoon Weskusdorpie. Ons het daardie tyd in ʼn pasgeboude woonstelblik op die strand tuisgegaan en het met moeite weer van die dorp af weggegaan.

Die Lambersbaai wat ons hierdie keer belewe het, was die ander uiterste. Miskien was dit omdat die snoek so wild uitgekom, of “geloop” het. Dit was ʼn miernes van hengelaars, visverkopers, bedelaars en leeglêers.

Labertsbaai Hawe:

Lambertsbaai Hawe

Izak het onderhandel vir snoek Die snoek pryse het gewissel so van vyf en sestigrand tot vyf en sewentigrand. Izak het onderhandel vir vyf en vyftigrand per snoek en vyf snoeke word in ʼn skottel agter in die kar gelaai.

So ongemerk probeer Izak toe ook ʼn paar krewe reël. Hy vra, onder andere, vir een van die vissermanne of hy nie ʼn “ietsie”, bedoelende kreef, by die huis het nie? Die visserman antwoord geskok en half geïrriteerd “Ek? Het ek iets by die huis? Nee man, ek het fokall net ʼn vrou en twee honne.”

Een ou het klaarblyklik gehoor Izak soek kreef want hy kom staan ewe geheimsinnig hier naby Izak en vra saggies “Soek Meneer kreef?”

“Ja” antwoord Izak ewe geheimsinnig “Het jy?”

“Ja Meneer ek het vier grotes.”

“Lewe hulle nog?” vra Izak

Die man kyk hom seergemaak aan “Natuurlik lewe hulle nog Meneer.”

“Waar’s hulle?” vra Izak

Die ou beduie met sy kop in ʼn rigting wat vir nie een van ons iets beteken nie.

“Hoeveel?” vra Izak terwyl hy sy wysvinger en duim teenmekaar vryf.

“Driehonderd.” antwoord die man.

“Honderd en vyftig” sê Izak

“Tweehonderd en vyftig” sê die man

“Tweehonderd” sê Izak met ʼn gesig wat vir die man behoort te sê dit is die laaste bod.

“Dis reg Meneer.” stem die man in.

“Waar kry elk hulle?” vra Izak.

Met ʼn “Meneer moet net hier in die straat opry en so een blok vêrder vir my wag. Ek gaan haal hulle gou.” is die ou daar weg.

Na omtrent ʼn halfuur se wag by die afgepreekte plek kom die ou, met ʼn Spar sak in die hand, daar aan. Hy kom staan weer ewe geheimsinnig met die sak langs die kar.

“Jy sê hulle lewe nog?” vra Izak weer.

“Ja meneer.” antwoord die man.

Izak gee hom die ooreengekome tweehonderd rand “Sit hulle in die kattebak onder die snoek.”

Ons ry vinnig huis toe want Izak wil die kreef gaarmaak voor hulle vrek.

By die huis pak Izak sy aankope uit die kattebak en gee ʼn kreun “Ek is vir ʼn ride gevat.” kla hy teleurgesteld.

“Wat is fout?” wil Erina bekommerd weet.

Izak lig die “kreef”sak uit en maak dit oop. Binne in die sak is ʼn klip en twee ou afgeleefde skoene.

Kyk, ek het gesorg dat Izak hierdie winskopie nie gou vergeet nie.

Gelukkig is die Jouberts nie mense wat so ʼn ou insidentjie hulle van struik laat bring nie. Die snoek is skoongemaak en bewerk. Tienie en Babsie het van Citrusdal af by ons aangesluit en daardie aand het Tienie vir ons heerlike snoek gebraai.

Tienie braai snoek:

Snoekbraai op Lambertsbaai

Weskus en Kagga Kamma Dag 1 Moorreesburg

Ek het gedink Meimaand is nie die regte tyd vir Weskus en Karoo nie. Immers is dit koud. Die son lyk ook onseker of hy wil skyn of die wolke die voorreg wil gee om voor hom in te skuif vir ʼn bui reën nie. Wanneer die wolke dan wel die geleentheid kry is hulle wispelturig met miskien ʼn druppel hier en daar, waarvoor ons baie dankbaar is. Wat wel verseker is, is dat die weer die tyd net meer interessant gemaak het.

Ons het by Moorreesburg begin kuier. Oorspronklik sou dit vir ons ʼn week later op Kagga Kamma begin het maar op aandrang van buurman Izak is ons roete met ʼn week vervroeg om in Moorreesburg by sy kleinneef Johan en die se vrou Anne-Mari pizza te geniet en dan verder op Lambertsbaai toe om by Tienie en Betsie vars snoek op die voor te braai.

Johan en Anne-Mari het ons gul ontvang en die Pizza was ʼn belewenis. In die voorkamer/onthaalarea van hulle huis is ʼn massiewe pizzaoond. Volgens Johan, groot genoeg vir drie groot pizzas maar ek is oortuig hy sal maklik vyf daar inkry. Ek sal egter nie met hom stry nie want die twee, Johan en Anne-Mari, het duidelik baie kennis van pizza onthaal.

Anne-Mari het deeg voorberei en terwyl Johan die vuur in die oond gemaak het. Toe die bakkerybegin was daar nie brieke aan die twee nie. Anne-Mari het die perfekte pizzas voorberei terwyl Johan met die lang Pizzaspaan die bakwerk waargeneem het.

Ek dink hulle het omtrent twaalf pizzas gebak. Alles van seekos tot Peperoni. Ons was net ses mense maar daar was genoeg vir minstens twintig. Die smaak was besonders en daar was ook nie ʼn einde aan Anne-Marie se verbeelding wat die bestanddele betref nie. Daar was van fyngekapte rissie vir die wat van brand hou tot avokadopeer.

Johan Anne-Mari Mereesburg
?